پسر و دختر پاییزی در شهر عشق
مي خواهم از تو بگويم بي آن که در جستجوي قافيه باشم و بي آن که حتي در جستجوي واژه ها باشم در اين شب ها که گويند عزيزترين شب هاي خداست مي خواهم از تو بگويم از تو که عاشقانه دوستت دارم و مي دانم که دوستم داري با ساده ترين کلمات همراه با همين اشکي که دارد مي غلتد و فرو مي افتد مي خواهم بگويم دوستت دارم امشب نه مي خواهم برايت از آسمان خورشيد بياورم نه مي خواهم ستاره ها را برايت بچينم و نه مي خواهم به شهر آرزوها و رؤياها بروم فقط ساده و با صداقت همراه با شاهدي صادق از اعماق جاني سوخته با چشماني باراني مي خواهم بگويم دوستت دارم و مي خواهم بگويم اين نه سخني است که تنها بر زبان آيد من تقدس عشقت را بر کرامت وجودم نشانده ام و اگر سراسر وجودم زبان باشد يکسره خواهد گفت: قلبی که فراموشت کند قلب من نیست... هرگز فراموش کردنت در فکر من نیست... خوب است و قشنگ این که دلگیر شویم در دام دل شکسته زنجیر شویم ای عشق همیشه از خدا میخواهم کنار من باشی و پا به پای هم پیر شویم نمی دانم چرا وقتی برای آسمان دلتنگی آسمان ابری نیست و چرا وقتی آسمان ابریست تو اشک می باری ولی باز هم آسمان نمی بارد ولی وقتی نگاهت را به خورشید می دوزی و با پرتو گرمش گرم میشوی آسمان خسته از نگاه تو اشک می بارد و آنگاه است که از خود می پرسی چرا؟ به کدامین جرم ناکرده اینگونه پریشانی؟ و به جرم کدامین نگاه سوزنده برایت حکم سفر صادر شد؟ و باید راهی این سفر شوی چه بخواهی چه نخواهی و چه سفر تلخی تو اشک می باری و آسمان صاف صاف است!و تو دستانت را به ابد میگشایی تا شاید همان خدایی که باران را آفرید حکم برگشت را برایت صادر کند و بااو هیچ بارانی هیچ ابری و هیچ چشمی درحسرت یک نگاه آشنا نمی میرد!!! رضا جونم دعا کن .... امیدی هست عشق من... من به عشق تو زنده ام... دوست دارم بر شبم مهمان شوی در ذهن نیافرینمت میمیرم... هر قصه یک ترانه (رضای من .... زندگی من.... اونقدر دعا میکنم تا خدا تورو بهم بده....) (هستی من ... اونقدر گریه میکنم و زجه میزنم تا خدا عشقمو بهم بده حتی اگه از شدت گریه کور بشم ) (دوستت دارم اولین و آخرین عشق من) (میام پیشت..... انشاالله) اگر باد بودم می وزیدم اگر ابر بودم می باریدم اگر مهر بودم می تابیدم اگر خدا بودم می آفریدم ، تا بدانی دوستت دارم اگر ابر بودی به انتظار اشكت می نشستم ا گر مهر بودی در پرتوات خود را گرم میكردم اگـــر باد بودی چون برگ خزان خود را بدستت می سپردم اگر خدا بودی بــه تو ایمان می آوردم ، تا بدانی دوستت دارم اگر هیچ بودی از تو ابـــــــر سپیدی می ساختم از تو خورشید با شكوهی بوجود می آوردم تــــــو را نسیم ملایمی میكردم از تو خدایی بزرگ می ساختم تــــا بدانی كه فقط تو را دوست دارم... اگه قلبم مي تپه ، نبضم تو هستي! (رضای من دوستت دارم... تو دنیای منی) کاش قلبم درد تنهایی نداشت چهره ام هرگز پريشاني نداشت کاش برگ هاي آخر تقويم عشق حرفي از يک روز باراني نداشت .. کاش مي شد راه سخت عشق را بي خطر پيمود و قرباني نداشت...! همه ما وارثیم وارث عذاب عشق وقت از خود مردنه لحظه آغاز عشق تموم قصه هامو از تو دارم بهترین خاطره هامو از تو دارم تو این شبای خالی از ستاره اخرین ترانه هامو از تو دارم بذار با دستای پر مهر تو رو به قبله شم اون طوری شاید قیامت با تو رو به رو بشم توی این دنیا نشد ازت نگهداری کنم شاید تون دنیا بتونم واسه تو کاری کنم (دوستت دارم بدون تا.... عشق من.....) کاش الآن آغوش گرمت سرپناه خستگیم بود دو تا چشمات پر از اندوه واسه دل شکستگیم بود آرزوم اینه که دستام توی دستای تو باشه تنگی این دل عاشق با نوازش تو واشه قول می دم با داشتن تو هیچ غمی نداشته باشم همه ی هستی قلبم تو دو حرف خلاصه می شه: عشق تو ..... بودن با تو ...... دو نیاز زندگیشه ... پرم از ترانه تو گرچه واژه ها حقیرن خوبه وقتی نیستی پیشم اونا دستامو می گیرن... راز عشق منو هیچ کسی غیر مهتاب نمی دونه... تنها شاهد واسه غصه گریه و تنهاییم اونه! وای اگه من این نبودم کاش می شد پرنده باشم تا از این دو بودن از تو بتونم بلکه رها شم!!!.... یه پرنده شم شبونه بکشم پر به خیالت برسم به لونه ی تو بگیرم سر زیر بالت زندگیم رنگ خدا بود اگه تنها تو رو داشتم اگه می شد واسه گریه رو شونت سر می گذاشتم.... کاش ميشد عشق را تفسير کرد خوابه چشمان تو را تعبير کرد کاش ميشد همچون گلها ساده بود سادگی را با تو عالمگير کرد کاش ميشد در خراب آباد دل خانه احساس را تعمير کرد کاش ميشد در حريم سينه ها عشق را با وسعتش تکثير کرد.. سر چشمه ی محبت ای عشق واقعی چگونه ستایشت کنم در حالی که قلبت از محبت بی نیاز است چگونه ببوسمت وقتی که عشقت در وجودم جاری میشود بگزار نامت را تکرار کنم نامت زیباست دلنشین است چه داشته ای که اینگونه مرا تلسم کرده ای من اینگونه نبودم تو عشق را با من آشنا کردی تو هوای دلم را با طراوت کردی زمانی که با تو هستم به آسمان به بیکران پواز میکنم پس بدان دوستت دارم گرچه پایان راه را نمیدانم.... .. دلم برات تنگ میشه ... دلم برات تنگ شده.....اما من...من میتونم این دوری رو تحمل كنم... به فاصله ها فكر نمیكنم ...... میدونی چرا؟؟ آخه... جای نگاهت رو نگاهم مونده.....هنوز عطر دستات رو از دستام میتونم استشمام كنم....رد احساست روی دلم جا مونده ... میتونم تپشهای قلبت رو بشمارم...........چشمای بیقرارت هنوزم دارن باهام حرف میزنن.......حالا چطور بگم تنهام؟؟چطور بگم تو نیستی؟؟چطور بگم با من نیستی؟؟آره!خودت میدونی....میدونی كه همیشه با منی....میدونی كه تو،توی لحظه لحظه های من جاری هستی....آخه...تو،توی قلب منی...آره!تو قلب من....برای همینه كه همیشه با منی...برای همینه كه حتی یه لحظه هم ازم دور نیستی...برای همینه كه نمیتونم دوریت رو تحمل كنم...آخه هر وقت دلم برات تنگ میشه...هر وقت حس میكنم دیگه طاقت ندارم....دیگه نمیتونم تحمل كنم...دستامو میذارم رو صورتم و یه نفس عمیق میكشم....دستامو كه بو میكنم مست میشم...مست از عطر ت. صدای مهربونت رو میشنوم ...و جای بوسه های گرمت هنوز روی گونه هام و تنم هست و حسش میکنم.. آخر همهء اینها...به یه چیز میرسم.....به عشق و به تو.....آره...به تو....اونوقت دلتنگیم بر طرف میشه...اونوقت تو رو نزدیكتر از همیشه حس میكنم....اونوقت دیگه تنها نیستم.. وقتی با تو آشنا شدم؛ درخت مهربانیت آنقدر بلند بود که هرچه بالا رفتم آخرش را ندیدم. معجون زیبایت آنقدر شیرین بود که هر چه نوشیدم نتوانستم تمامش کنم. و دریای عشقت آنقدر وسیع بود که هرچه شنا کردم نتوانستم آخرش را ببینم و سرانجام در آن غرق شدم تقدیم به آنکه دارمش دوست تقدیم به آن که قلبم از اوست اگر مهتاب از تن بر کند پوست جدا هرگز نگردد یادم از دوست ... 
دوستت دارم
به نام خدای عشق
بر کویر تشنه چون باران شوی
دوست دارم تا شب و روزم شوی
نغمه ی این ساز پر سوزم شوی
دوست دارم خانه ای سازم ز نور
نام تو بر سردرش زیبا ز دور
دوست دارم چهره ات خندان کنم
گریه های خویش را پنهان کنم
دوست دارم بال پروازم شوی
لحظه ی پایان و آغازم شوی
دوست دارم ناله ی دل سر دهم
یا به روی شانه هایت سر نهم
دوست دارم لحظه را ویران کنم
غم ، میان سینه ام زندان کنم
دوست دارم تا ابد یادت کنم
با صدایی خسته فریادت کنم
دوست دارم با تو باشم هر زمان
گر تو باشی،من نبازم بی امان
از شاخه اگر نچینمت میمیرم....
ای عادت چشمهای بی حوصله ام....
یک روز اگر نبینمت میمیرم........
هر ترانه خاطره ای دیگر
هر عشق یک ترانه ی بیدار است به نام خدای عشق
اگه مي بيني زنده ام ، جونم تو هستي!
اگه من يک دل پژمرده دارم ، بدون تنها اميد من تو هستي!!!..
سهم اون کس بیشتره که میشه خراب عشق
سوختن و فریاد زدن اینه رمز و راز عشق .. به نام خدای عشق .. تقدیم به عزیزترینم 
... دوستت دارم بدون تا ....
| قالب جدید وبلاگ پیچك دات نت |
درباره سايت
منوی سايت
آرشيو سايت
پيوند ها
اختصاصی ويژه
طراح قالب
امكانات سايت